کشتی چسب ها از موجودات غالب گروه ماکروفولینگ ها (macrofoulings) هستند که در نواحی بین جزرومدی سراسر جهان یافت می شوند. در این مطالعه، اثرات تغذیه ی جلبکی با استفاده از گونه های Chaetoceros calcitrans، Ch. muelleri، Isochrysis galbana، Tetraselmis suecica و Chlorella vulgaris به صورت تک جلبکی و ترکیبی بر روی میزان متاموفوز لارو کشتی چسب Amphibalanus amphitrite مورد بررسی قرار گرفت. لاروهای گرفته شده از کشتی چسب های بالغ در ظروف 6 خانه ای کشت داده شد و روزانه توسط جلبک با غلظت 105×2 (سلول/ میلی لیتر) مورد تغذیه قرار گرفتند. نتایج آنالیز واریانس یک طرفه نشان داد که تفاوت معنی داری بین میزان متاموفوز در لاروهای پرورش یافته با جلبک های مختلف وجود دارد (p<0.05). لاروهای تغذیه شده با رژیم غذایی تک جلبکی (به جز T. suecica) و غذای ترکیبی در 5 روز به مرحله ی سیپریس رسیدند، درحالی که لاروهای تغذیه شده با T. suecica در 6 روز به این مرحله رسیدند. بیشترین درصد متاموفوز در لاروهای تغذیه شده با غذای ترکیبی Cha. calcitrans و T. suecica مشاهده شد. این نتایج نشان می دهد که تغذیه ترکیبی و مخصوصا در حضور دیاتومه ها باعث کوتاه تر شدن دوره ناپلیوسی و افزایش درصد متامورفوز ناپلیوس ها و تبدیل آن ها به لارو سیپرید می شود.

در این تحقیق استفاده از چسب ترکیبی با دو ضریب سفتی (مدول) متفاوت در مقایسه با یک چسب در اتصالات تک لبه برشی در نرخ کشش 5 و 100mm/min  و در دماهای محیط 100oC و 200oC مطالعه شده است. در این بررسی پنچ نوع چسب در اتصال تک لبه برشی مورد بررسی قرار گرفته که شامل چسب اپوکسی تنها، چسب سیلیکون، اپوکسی حاوی لاستیک مایع CTBN، چسب ترکیبی اپوکسی- سیلیکون و چسب ترکیبی اپوکسی- اپوکسی حاوی لاستیک مایع CTBN می باشد. همچنین ارزیابی از عملکرد این اتصالات در آزمون پوست کنی نیز انجام شد. نتایج حاکی از استحکام برشی بالاتر در اتصال چسبی حاوی چسب ترکیبی اپوکسی-سیلیکون نسبت دیگر چسب ها در آزمون تک لبه برشی است. و در مرتبه پایین تری اتصال با چسب اپوکسی تنها و چسب اپوکسی حاوی لاستیک مایع قرار دارد. این موضوع در هردو نرخ کشش صادق بوده است. بررسی استحکام برشی در سه طیف دمایی حاکی از عملکرد موفق چسب ترکیبی اپوکسی- سیلیکون نسبت به دیگر رقبای خود به خصوص در دمای 200oC به میزان افت 31 درصد در مقایسه با اتصال چسبی اپوکسی تنها با افتی در محدوده 65 درصد دارد. ارزیابی عملکردی در آزمون پوست کنی این چسب ها نشان از استحکام پوست کنی بالاتر به ترتیب در نمونه چسب ترکیبی اپوکسی- اپوکسی لاستیک مایع، چسب ترکیبی اپوکسی –سیلیکون و چسب اپوکسی تنها دارد. بررسی رفتاری در آزمون های پوست کنی نشان از رفتار ناپایدار (نوسانی) در همه اتصالات چسبی به غیر از نمونه حاوی چسب ترکیبی اپوکسی- اپوکسی لاستیک مایع دارد.

چسب های جراحی از جمله بیومتریال های جدید هستند و هنوز جای پیشرفت زیادی دارند. یک چسب بافتی خوب باید علاوه بر عملکرد عالی، خواص بالینی قابل قبولی نیز داشته باشد. چسب های پزشکی به چسب های بافت نرم، سخت، سامانه های رهایش دارو و چسب های زیستی تقسیم می شوند. خواص ویسکوالاستیک, قابلیت خیس کنندگی چسب و غلظت آن را روی پوست مشخص می کند. چسب های بافت نرم به دو گروه چسب های پوست و چسب های اندام های داخلی تقسیم می شوند. چسب های اندام های داخلی شامل سیانوآکریلات ها و فیبرین هستند. چسب های فیبرین از مرحله آخر مکانیزم انعقاد خون تقلید کرده و شامل دو جزء اصلی فیبرینوژن و ترومبین هستند. از خصوصیات بارز چسب های سیانوآکریلات می توان به عدم نیاز به کاتالیزور، سرعت پلیمریزاسیون بالا و ایجاد اتصال قوی اشاره نمود. چسب های سیانوآکریلات قابلیت عمل به عنوان سد میکروبی را نیز دارند. یک چسب سیانو آکریلات پزشکی ایده آل باید دارای زنجیره بلند، تافنس مناسب و زیست سازگاری بالا باشد. از برندهای تجاری / پزشکی این چسب ها می توان به Dermabond و Indermil اشاره نمود. این مقاله به معرفی، مکانیزم عمل و آخرین پیشرفت ها در زمینه چسب های جراحی بافت های داخلی می پردازد.

فرضیه: چسب های درزگیر بر پایه پلیمر سیلانی اصلاح شده، به دلیل کاربردهای مختلف و قابلیت مطلوب، سهم عمده ای از بازار مصرف را به خود اختصاص داده اند. روش ها به منظور تعیین پارامترهای بهینه فراوری، مراحل مختلف عمل آوری سطح زیرایند آلومینیمی شامل چربی زدایی، سمباده زنی و اعمال آستری بررسی شد. در این راستا، عملکرد چهار نوع چربی زدا و دو نوع آستری پایه سیلانی ارزیابی شدند. همچنین، ضخامت بهینه لایه چسب برای دست یابی به حداکثر استحکام اتصالات چسبی تعیین شد. اثر نوع محلول چربی زدا و آسترهای پایه سیلانی بر استحکام چسبندگی چسب درزگیر، با آزمون استحکام برشی هم پوشان ارزیابی شد. اثر ضخامت لایه چسب بر استحکام چسبندگی و چقرمگی شکست با آزمون های استحکام برشی هم پوشان و استحکام گسستگی بررسی شد. یافته ها ضخامت بهینه لایه چسب، بر اساس نتایج استحکام برشی 0. 5mm و بر اساس نتایج چقرمگی شکست 1. 25mm تعیین شد. کاهش استحکام اتصال چسبی در ضخامت های بیشتر را می توان به حبس حباب هوا در لایه چسب و اثر کمتر زیرایند نسبت داد. همچنین، حداقل الزامات عمل آوری سطح آلومینیم، چربی زدایی و سمباده زنی سطح تعیین شد که موجب تغییر نوع شکست از چسبی به هم چسبی شد. به کارگیری دو نوع آستری سیلانی دارای گروه اپوکسی، گلیسیدوکسی پروپیل تری متوکسی سیلان، (GPS) و گروه آمین، تری اتوکسی سیلیل پروپیل آمین (APS)، بر بهبود دوام اتصال چسبی، حتی پس از گذشت 2500h پیرسازی چرخه ای موثر شناخته شد

امروزه به کار گرفتن بقایای لیگنوسلولزی در راستای تولید فرآورده های چوبی مهندسی شده، نویدبخش یک محصول پایدار است. هدف این تحقیق بررسی خواص گلولام تمام LSL از محور برگ نخل خرما و ترکیبی (ترکیب چوب سرو و LSL از محور برگ نخل خرما) در حضور دو نوع چسب اپوکسی و پلی وینیل استات است. برای این منظور LSL با استفاده از محور برگ نخل خرما و رزین فنل فرمالدهید ساخته شد. جهت ارزیابی عملکرد فنی LSL و گلولام، خواص فیزیکی و مکانیکی مورد ارزیابی قرار گرفت. گلولام ها با استفاده از چسب اپوکسی خواص فیزیکی و مکانیکی بهتری نسبت به چسب پلی وینیل استات از خود نشان دادند. هم چنین مقاومت به ضربه LSL 6/9 ژول بر سانتی متر به دست آمد. گلولام های ترکیبی با دانسیته کمتر، عملکرد مکانیکی بالاتری داشتند. بیش ترین میزان مقاومت خمشی و مدول الاستسیته به ترتیب با مقدار 37/3 و 7856 مگاپاسگال مربوط به گلولام ترکیبی با چسب اپوکسی بود. بیشترین میزان مقاومت فشاری مربوط به گلولام ترکیبی ساخته شده در حضور چسب پلی وینیل استات بود (2/27 مگاپاسگال)؛ بااین حال تفاوت معنی داری بین مقاومت فشاری گلولام ها مشاهده نشد.

سیستم های دارو سازی مخاط چسب به علت توانایی چسبیدن و باقی ماندن بر سطوح مخاطی و آزاد سازی آهسته داروی موجود در خود، به عنوان اشکال دارویی نوین مطرح شده اند. یکی از اشکال دارویی مخاط چسب که مطالعات محدودی بر روی آنها انجام شده، ژل های دهانی هستند که می توانند خصوصا برای درمان بیماری های موضعی دهان نظیر آفت بسیار مفید واقع شوند. لذا هدف از انجام این تحقیق بررسی مواد مخاط چسب مختلف جهت تهیه ژل و سنجش کارآیی آنها در شرایط in vitro بود . بدین منظور با استفاده از پلیمرهای مختلف شامل کربوپل ها، مشتقات سلولزی و چندین پلیمر طبیعی، ژل های آبی تهیه شدند. در تهیه ژل ها سعی شد که قوام ظاهری آنها در حد یکسانی باشد. پس از تهیه ژل ها و بررسی خواص ظاهری و یکنواختی آنها، مشخص شد که ژل های حاصله از کربوپل ها مناسب تر از سایر ژل های تهیه شده بودند. سپس قدرت و مدت زمان مخاط چسبی ژل های تهیه شده در شرایط in vitro به روده موش صحرایی (rat)، به عنوان غشاء مخاطی مدل، در محیط بافر فسفات PH=6.8 و دمای 37ºC بررسی شد. نتایج حاصله نشان داد که بیشترین قدرت مخاط چسبی مربوط به ژل های حاصله از کربوپل ها می باشد، خصوصا کربوپل های934P (C934) و974P (C974) . در میان سایر پلی مرهای بررسی شده تنها سدیم کربوکسی متیل سلولز از قدرت مخاط چسبی نسبتا مناسبی ولی به مراتب کمتر از ژل های حاصله ازC974 و C934 ، برخوردار بود. با انجام آزمون مدت زمان مخاط چسبی بر روی ژل های تهیه شده، مشخص شد که ژل های حاصله از پلیمر هیدروکسی پروپیل سلولز که از قدرت مخاط چسبی پایینی برخوردار بودند، برای مدت زمانی بیشتر از ژل های حاصله از C934 و C974 در تماس با مخاط باقی ماندند.این یافته اهمیت انجام این آزمون را در کنار آزمون تعیین قدرت مخاط چسبی، جهت انتخاب مطلوبترین فرمولاسیون مخاط چسب نشان می دهد. در نهایت ژل های حاصله از C934 و C974 که از نظر خواص ظاهری، قدرت مخاط چسبی و مدت زمان باقی ماندن بر روی مخاط در حد مطلوبی بودند، به عنوان پایه های منتخب جهت تهیه ژل دهانی مخاط چسب برگزیده شدند.

استفاده از میکروسرفیسینگ ها می تواند خصوصیات حفاظتی مناسبی در سطح آسفالتی جاده ها فراهم کند. برای بهبود خصوصیات میکروسرفیسینگ ها می توان از افزودنی های مختلف استفاده نمود. یکی از این افزودنی ها، چسب لاتکس است. این ادعا وجود دارد که چسب لاتکس به عنوان یک ماده پلیمری، در برابر عوامل محیطی مانند شرایط قلیایی، شرایط اسیدی، حضور شیرابه ها و مواد روغنی ریخته شده در سطح جاده ها می تواند مقاومت مناسبی داشته باشد. در این تحقیق تأثیر استفاده از چسب لاتکس در مقدارهای مختلف (4 و 5 درصد) بر خصوصیات چسبندگی مرطوب، زمان گیرش، سازگاری مصالح، سایش در شرایط مرطوب و چرخ بارگذاری شده و چسبندگی ماسه میکروسرفیسینگ ها مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور نمونه های آزمایشگاهی با مقادیر مختلف سیمان (5/1 و 3 درصد) و قیر (8، 10 و 12 درصد) تهیه شده و مورد آزمایش قرار گرفتند. بررسی نتایج نشان داد که استفاده از چسب لاتکس باعث بهبود رفتار میکروسرفیسینگ ها در درصدهای مختلف قیر و سیمان می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

فنتانیل یک داروی مخدر است که برای بی هوشی، بی حسی و تسکین دردها ی مزمن استفاده می شود. در این پژوهش، سامانه های تراپوستی دارو در چسب فنتانیل حاوی چسب حساس به فشار بدون عامل و چسب های حساس به فشار با عاملیت های مختلف آکریلیک، به همراه لوریل الکل به عنوان افزاینده نفوذ تهیه شدند. اثر عاملیت های مختلف چسب ها روی نفوذ پوستی و رفتار رهایش برون تنی با استفاده از دستگاه سلول نفوذپذیری، روی پوست ناحیه شکمی موش صحرایی اندازه گیری شد. هم چنین، خواص چسبندگی نمونه ها شامل مقاومت پوستگی و چسبناکی بررسی شد. نتایج نشان می دهد، نمونه ای که دارای بیشترین مقدار چسب با گروه عاملی کربوکسیل است، کمترین مقدار شار پوستی و درصد رهایش را دارد. به طور کلی، مشاهده شده که رفتار رهایشی نمونه ها کنترل شده است و در زمان های اول از مدل سینتیکی درجه صفر و در زمان های بعد از مدل هیگوچی پیروی می کند و خواص چسبندگی نمونه ها با اضافه شدن چسب عامل دار افزایش می یابد .